خانه حیاط دار، استودیو سولوم
موقعیت: ایتالیا، آولا
معماران: استودیو سولوم
تیم طراحی: ماتیا آگاتس، لورنزو کامپانیا، فیلیپو جیس‌موندی، الساندرو لودا
تأمین‌کنندگان: کارل هانسن، فورناس سانت‌آن‌سلمو، آیدیل ورک، سیچیلیانا‌جسی، دی‌ان‌دی
همکار: جیان ماریو وکیاتو
مساحت: ۴۰۰ متر مربع
عکس: نیکولو پانزری
اتمام پروژه: ۲۰۲۵
این خانه حیاط‌دار که در سیسیل، در استان سیراکوز واقع شده، تمام سطح قابل ساخت زمین را اشغال می‌کند؛ زمینی باریک که به سمت دریا امتداد دارد و به صخره‌ای ختم می‌شود. پروژه به‌صورت طولی از جاده دسترسی تا دریا گسترش می‌یابد و به‌عنوان یک واحه درون‌گرا طراحی شده که از طریق فضای نشیمن به چشم‌انداز دریا گشوده می‌شود.
ویلا با مجموعه‌ای از دیوارهای پیوسته تعریف می‌شود که فضاهای داخلی و خارجی را ساماندهی و سازماندهی می‌کنند و در امتداد محیط خود، پنج اتاق مستقل و یک فضای نشیمن رو به دریا را شکل می‌دهند. پاسیون‌ها که با دیوارهایی به ارتفاع کامل مشخص می‌شوند و ریتم فضاها را تعیین می‌کنند، بر ماهیت خصوصی پروژه تأکید دارند. هر اتاق‌خواب به یک حیاط خصوصی مشرف است که نور طبیعی را فیلتر می‌کند و حریم مورد نیاز در فضاهای خصوصی‌تر را فراهم می‌سازد.
مسیر داخلی روبازی به‌عنوان محور توزیع‌کننده عمل می‌کند و اتاق‌ها را به‌صورت مستقل به یکدیگر متصل می‌سازد، و رابطه‌ای پیوسته میان بخش خواب و نشیمن برقرار می‌کند. این گذرگاه، که مانند کوچه‌ای کوچک طراحی شده، از ورودی اصلی تا دریا امتداد می‌یابد و میان اتاق‌ها در رفت‌وآمدی از فضاهای فشرده و گشوده حرکت می‌کند.
از دل این مسیر روباز است که به فضای نشیمن دسترسی می‌یابیم؛ فضایی که با پنجره‌های کشویی بزرگ که درون دیوارها ناپدید می‌شوند، به دریا گشوده می‌شود. آشپزخانه که به اتاق نشیمن متصل است، از طریق پاسیوی دیگری نور طبیعی دریافت می‌کند؛ درون این پاسیو، پلکانی به تراس بالایی می‌رسد که چشم‌اندازهای پانورامایی از مناظر اطراف ارائه می‌دهد.
از بالا، طراحی دیوارها بازی هزارتومانند پلان را آشکار می‌کند، جایی که ترکیب احجام توپر و فضاهای خالی، با تنگ و گشاد شدن‌های خود، گشودگی‌های رو به بیرون را تعریف می‌کنند. تمام فضاهای سبز بیرونی به‌عنوان چشم‌اندازی خودجوش و محلی طراحی شده‌اند، و شامل دو تراس سنگی از سنگ نوتو هستند. این تراس‌ها به شیوه‌ی سنتی و به‌صورت خشک ساخته شده‌اند و فضاهای بیرونی و ناحیه استخر – که با سنگ لاوا پوشیده شده – را تعریف می‌کنند.
پروژه به‌عنوان معماری‌ای درون‌گرا، متخلخل و رازآلود ظاهر می‌شود که تنوع فضایی خود را از بیرون آشکار نمی‌کند. دیوارهای بافت‌دار به رنگ خاکی، کف‌های بتنی با تُن گرم، و فقدان شیشه در نمای بیرونی، سادگی معماری بومی را به یاد می‌آورند و بنا را به‌طور عمیقی با چشم‌انداز پیرامون پیوند می‌دهند.
