ساختمان مسکونی میان | استودیو معماری پی

پروژه مسکونی «میان» در یکی از محورهای مواصلاتی شهر مشهد، بزرگراه کلانتری واقع شده است. این پروژه در تلاش بوده تا با نگاهی دیگر به مسکن شهری، از کلیشه‌های رایج فاصله بگیرد و ساختاری متفاوت را در قالب یک ساختمان ۹ واحدی ارائه دهد. بنا از پنج تیپ پلان متمایز تشکیل شده که هر کدام کیفیت فضایی خاص خود را دارند. این تنوع پلان، در عین حفظ انسجام کلی پروژه، به کاربران امکان انتخاب از میان گزینه‌هایی با سازمان فضایی متفاوت را می‌دهد؛ انتخابی که فراتر از صرفاً مترآژ، بر پایه تجربه فضایی و زیست فردی شکل می‌گیرد. یکی از ویژگی‌های شاخص این پروژه، ایجاد شکست در فرم، حجم و سازه‌ی ساختمان از میانه آن است. این تصمیم در طراحی نه تنها به تعریف بهتر فضاهای داخلی کمک کرده، بلکه باعث شکل‌گیری واحدهایی با یک میان‌طبقه (دوبلکس) در دو واحد و یا میان‌طبقه (تریپلکس) در یک واحد و در سه واحد دیگر با ساختاری شکسته شده است.

در این پروژه تراس‌هایی با نگاه کاربردی نسبت به نیازهای مخاطب در ضلع جنوب ساختمان طراحی شده که به عمق فضا کشیده شده‌اند. این تراس‌ها به دو دلیل، با نگاه ویژه‌ای در طراحی به‌عنوان یکی از ملزومات مهم در نظر گرفته شده‌اند: یکی قرار گرفتن تراس‌ها در عمق و کارایی بهتر آن‌ها در نتیجه‌ی حفظ فضاهای خصوصی، و دیگری ایجاد دید افقی در راستای شمال به جنوب، از فضای سبز تراس و دید به کوه‌های جنوب به فضای سبز باغ ملک‌آباد مشهد که در شمال پروژه قرار گرفته است.

توجه به حضور تراس به‌عنوان فضای نیمه‌باز، پاسخی است به نیاز روزافزون کاربران معاصر به اتصال با فضای باز، تهویه طبیعی، و ایجاد فرصت‌هایی برای تجربه زیست‌پذیر تر در دل ساختمان‌های متراکم شهری. این شکست در حجم و فرم همچنین موجب تفکیک مؤثر فضاهای عمومی و خصوصی در ساختمان شده است. این تفکیک فضایی به ساکنان این امکان را می‌دهد که در بخش خصوصی واحد خود زندگی کنند و تنها در مواقع خاص و در صورت نیاز به پذیرایی از مهمانان، از فضاهای عمومی استفاده نمایند. این طراحی نه تنها به حفظ حریم خصوصی و آسایش ساکنین کمک می‌کند، بلکه به طور قابل‌ملاحظه‌ای مصرف انرژی را کاهش داده و از هدررفت انرژی در فضاهای غیرضروری جلوگیری می‌کند.

توجه به بعد سوم نما باعث شکل‌گیری مرز جداکننده بین واحدهای دوبلکس و تریپلکس و همچنین این دو واحد با سایر واحدها شده است. این تفکیک به‌صورت سه‌بعدی در بعد سوم نمایان شده و حجم را از سطوح تخت جدا کرده است.

ورودی ساختمان با دو گودال باغچه طراحی شده است که از طریق یک پله معلق به لابی متصل می‌شود، به‌طوری که ضمن تعریف فضایی مستقل برای ورود، ارتباط بصری با بیرون نیز حفظ گردد.