پاستا رینروم | محمدغلامی، زهرا غلامی، سارینا سلیمانی

در این پروژه، خواسته‌ی اصلی کارفرما ایجاد شرایطی برای «دیده شدن»بود؛ به‌طوری که فروشگاه بیرون‌بر پاستا بتواند توجه عابران را به خود جلب کند. در فرآیند طراحی، به این نتیجه رسیدیم که با ایجاد یک فضای میانجی، می‌توان ارتباط مؤثری میان درون و بیرون فروشگاه برقرار کرد و از این طریق، دعوت‌کنندگی فضا را افزایش داد. در همین راستا، با اجرای یک شبکه‌ی آینه‌ای در جداره و سقف، سعی کردیم ارتباطی سیال و مداوم بین درون و بیرون شکل دهیم؛ پُلی بصری که تصاویر را پیش از خودِ سوژه حرکت می‌دهد و به واسطه‌ی بازتاب‌ حرکت درآینه‌ها، میان آشپزانی که در حال پخت پاستا هستند و عابرانی که در حال عبورند، تبدیل می‌شود. دراین بستر، مخاطب صرفاً ناظر نیست، بلکه بخشی از طراحی می‌شود و خود نیز در ترکیب فضا نقش می‌گیرد. دراین پروژه، بر خلاف الگوی رایج پنهان‌سازی آشپزخانه در رستوران‌ها، آشپزخانه به نمای اصلی منتقل شد و همچون یک «مقطع زنده» در قاب شهر به نمایش درآمد. اما آنچه سازمان فضایی پروژه را شکل می‌دهد نه صرفاً حضور آشپزخانه، بلکه آینه‌هایی‌ست که در فضای میانجی چون لایه‌هایی واسط عمل می‌کنند؛ لایه‌هایی که با بازتاب تصویروحرکت،رابطه‌ی میان درون و بیرون را بازتعریف می‌کنند و بستر تجربه‌ای تعاملی، زنده و در حال تغییر را شکل می‌دهند.