رستوران هم هوا | دفتر معماران پاد

آستانه معماری ابزاری عملیاتی برای ترسیم شرایط داخلی می باشد که در عین متمایز بودن با شرایط بیرونی مرتبط است. همان دستگاه معماری، امکان مذاکره بین مالکیت مالک و شهری که بین همه مشترک است را فراهم می کند.
پاندمی COVID-19 اساساً نحوه درک دوگانگی endo-exo عموم مردم را تغییر داده است. همه ما نسبت به میکروب های ناشناخته احساس ترس داریم، نوعی از جرموفوبیا که منجر به ترس عمیق از به اشتراک گذاشتن فضای داخلی با دیگران شده است. به دلیل جریان هوا، ذهن به طور خودکار شرایط بیرونی را به عنوان یک پیکربندی امن تر برای زندگی مشترک در فضا توصیف می کند.

در این میان رستوران ها و کافه هایی که دارای حیاط و تراس بودند از یک مزیت رقابتی جدی برخوردار شدند. اما آیا نیروی پندمی می تواند به تولید تایپ های فضایی تازه ای بیانجامد که قطعات شهری بدون حیات و تراس را نیز از کیفیات فضای باز برخوردار نماید؟
هم هوا رستورانی است که چنین ایده ای را در مرکز شهر تهران در فضایی به وسعت ۸۵ متر مربع بررسی می کند. در این تجربه طراحان درون مغازه یک کوچه بن بست ایجاد کردند که یک سمت آن فضای شیشه ای آشپزخانه قرار دارد و سمت دیگر آن محلی برای غذا خوردن در حاشیه کوچه است. این استراتژی به ما این امکان را میداد که فضای داخل را با الگوی فضای خارج طراحی کنیم و به سوی ایجاد فضایی باز برای مغازه ای حرکت کنیم که چنین قابلیتی را نداشت. حذف مبلمان غذاخوری و استفاده از سکوهایی در تداوم با کفسازی این کوچه، گام دیگری در نزدیک شدن به این هدف یعنی خارجی سازی فضای داخلی بود. در این آزمایش با بیرونی سازی فضای داخلی، آستانه معماری که با شهر ارتباط برقرار می‌کند حذف می شود و خیابان عملاً تا قلب محوطه گسترش می یابد و با نقطه ی مقابلش در یک آینه انعکاسی ملاقات می‌کند.

در این مجموعه معماری شهرمانند، فناوری های کنترل آب و هوا در فضای باز به کار گرفته شده اند تا آسایش اقلیم را برای ساکنان تضمین کنند. این پروژه پیشنهادی متواضعانه برای یک شهر پسا کووید است که در آن معماری و شهر برای رسیدگی به انواع جدیدی از فوبیاهای واقعی و خیالی در هم تنیده شده اند.