ویلا آرام | آتلیه مکعب سفید

پروژه ی معماری ویلا آرام در بافت روستای قره خاچ در ارتفاعات جنوبی ماکو – شهری در شمال غربی ایران در نزدیکی مرز ترکیه قرار گرفته است که به دلیل مجاورتش با مرزها و حضور اقلیت های مهاجر از دیرباز با ارزش های مدرن آشنا بوده است. علاوه بر این موضوع، آب و هوای این منطقه با فلات ایران متفاوت است، پر آب و دارای مراتع سرسبز است.

متریال و جغرافیا در همه جا یافت می شود. اینکه بگوییم ارزش معماری در جغرافیایی است که در آن واقع شده است، یا اینکه بگوییم بر پایه فولاد، بتن و عناصر دیگر می باشد، موضوعی پیش پا افتاده است. معماری مبتنی بر شگفتی و رمز و راز است. و داستان تلاش و مبارزه با ناممکن هاست. در داخل خانه، تسلط منظر منجر به ارتباط گسترده و متوالی برای نفوذ طبیعت اطراف، نور، صدا و هوا می شود. این ساختمان به آغوشی باز برای کل دنیای اطراف تبدیل می شود…

یکی از مهمترین مسائل در معماری مواجهه با بافت است. از یک منظر، توپوگرافی، جهت گیری، نماها، دسترسی ها و هر آنچه در قالب داده های بیرونی بر معماری تأثیر می گذارد و توضیح اینکه یک ساختمان پاسخی به بافت آن است، تعریف آن مکان است و نه تعریف یک اثر معماری. حالتی که در آن معماری واکنشی به محیط و پاسخی به زمینه ای است که در آن قرار می گیرد. معماری ویلای آرام در ساختار داخلی خود در قالب یک دستور زبان خاص، تکرارپذیر و مستقل دریافت شده است.

این جمله بیانگر تعامل بین فرم معماری و محیط است. رابطه ای که جدای از فرم معماری، به دنبال نوعی تعامل میان این دو است. حجمی ساده که به طور همزمان سیالیت بین فضای نشیمن و باغ موجود را افزایش می دهد. ویلای آرام با اکوسیستم طبیعی اطراف خود سازگار شده است تا امکان زندگی روزمره ساکنانش در طبیعت را فراهم کند و کمترین تأثیر را بر باغ و منظره داشته باشد.

در این خانه، فرم معماری در ترکیبی رادیکال گونه به زمین پیوند خورده است که در آن به منظره تبدیل شده است. فرمی با هندسه و تقسیم بندی یک شبکه خالص مدولار خود را در بافت بکر و کاملا طبیعی روستا و باغ قرار داده است. این یک مکعب بسته در هنگام لمس زمین است و با یک پایه مستقل، بسته و ضخیم به زمین کوبیده می شود.

بازشوها به عنوان ابزاری برای اتصال بین داخل و خارج استفاده می شوند. هنگامی که درهای کشویی شیشه ای در لبه های فضاهای نیمه باز، باز می شوند، مرزهای بین داخل و خارج، خانه و طبیعت به طور کامل ناپدید می شوند. بنابراین خانه و منظره متحد می شوند. جریان نسیم در میان فضا احساس می شود. این خانه به ساکنانش این امکان را می دهد که هم زمان روستایی و دورافتاده در جهان بزرگتر و شهری باشند.

معماری ویلا آرام محدودیت های معماری مینیمالیستی را تحمیل نمی کند. در عوض با هندسه، گسترش و تغییر سطوح درونی و بیرونی خود، فضاها و سطوحی را ایجاد کرده است که لذت و کشف را برای ساکنان خود فراهم می کند.

سیستم سازه اسکلت بتنی و سیستم مکانیکی اتاق مکانیکی محسوب می شود. متریال مورد استفاده در این پروژه بیشتر بازالت بوده که حاصل گدازه های آتشفشانی کوه های آرارات و استخراج از منشورهای بازالتی است. سنگی بسیار ارزان و موجود در ابعاد و ضخامت های مختلف که ساختمان را بیشتر به بافت خود متصل می کند و جذابیت بصری پروژه را دو چندان می کند.