بوتیک هتل حنا | گروه معماری باغ ایرانی

مهسا مجیدی فارغ‌التحصیل معماری از دانشگاه علوم  و تحققیقات دانشگاه تهران است. وی پس از کسب تجربه حرفه ای در دفاتری در ایران و دوبی نهایتا در سال ۱۳۸۰ دفتر طراحی معماری داخلی «باغ ایرانی» را تاسیس کرد. این دفتر جوان در طول یک دهه گذشته پروژه‌های معماری داخلی متفاوتی در حیطه‌های مسکونی، اداری، تجاری و خدماتی و یا حتی طراحی غرفه‌های نمایشگاهی و فضاهای شهری ارائه کرد.

کوشش مجیدی و تیم دوازده نفره اش بر روی ارائه تخصصی معماری داخلی متمرکز است. طرح هایی که مهم ترین دغدغه آنها خلق فضاهایی پویا، متنوع و دلنشین و ارائه کیفیت در جزئیات است. این فضاهای جدید گاهاً نتیجه نگرشی کالبدی چون دگرگونی دراسلوبها، تغییرات در ایده‌ها و دیاگرام های فضایی و یا بهینه سازی مسیرها هستند و گاهاً محصول انتخابی هنرمندانه از مصالح، رنگها و یا توازن در نورپردازی ها است. عدم پرداخت به آرایه‌ها و یا جنبه‌های زینتی و دقت در حذف عناصر معارض در کنار کوشش جهت تکمیل طرح با تهیه و سفارش آثار یدی و یا کارهای هنری تک و وسواس در ارائه  کیفیت در جزئیات از مشخصه های بارز کارهای این دفتر است. تلاشی که میکوشد با خلق فضاهای مدرن و خوش‌آیند رفاه فیزیکی، روحی و روانی  کاربران خود را در اولویت قرار دهد.

پروژه بوتیک هتل حنا به عنوان اولین پروژه بازآفرینی شهری این گروه معماری به حساب می آید. حدود ۹۰ سال پیش، شش ساختمان در مرکز تهران ساخته شد و این ساختمان ها به صورت متقارن می باشند. این ساختمان ها ی موجود و باقی مانده در خیابان لولاگر، به عنوان بهترین نمونه های باقی مانده معماری دوره پهلوی اول می باشند، زمانی که معماری مدرن در شهر تهران ظهور کرد. در ابتدا هر شش ساختمان مذکور مسکونی بودند، اما با گذشت زمان مانند بسیاری از ساختمان های دیگر در مرکز شهر تهران، آن ها نیز بدون استفاده باقی ماندند. پروژه حنا، که شامل بخش هایی مانند هتل، رستوران، گالری، فضاهای چندمنظوره بود،  در یکی از این ساختمان های قدیمی، باهدف بازگشت زندگی به به مرکز شهر تهران و خیابان لولاگر، ساخته شد.

بخشی از هدف ساخت پروژه اتصال مجدد ساختمان به خیابان لولاگر بود، اما این بارتعداد ساکنین بیش تری را در بر می گرفت. به این ترتیب، لایه های جدید در اطراف ساختمان و با توجه به ساختار اصلی پروژه طراحی شده است که کاربران را به حرکت در داخل این ساختمان تاریخی دعوت می کند. این حجم های جدید با اشکال ساده و رنگ های خاموش ، برخی از کارکردهای جدید ساختمان را شامل می شوند ، ضمن اینکه کاربر را در ارتفاعات مختلف و از دیدگاه های مختلف در تماس با ساختمان قرار می دهد. مسیر جدیدی که ایجاد می کنند ، مسیرهای متنوعی را در اطراف ساختمان ایجاد می کند. این لایه های جدید با استفاده از متریال معاصر ساخته شده اند ، و در حالی که با مواد اصلی ساختمان در تضاد هستند ، سعی می کنند تا به طور محسوس باقی مانده و کمتر به چشم آیند.

حجم های جدید باغ، گودال باغچه، بخشی از رستوران و گالری پروژه را ایجاد می کند. این لایه های جدید همچنین در داخل ساختمان رسوخ می کند و ضمن حفظ لایه ها و ساختار اصلی آن ، عملکردهای جدیدی را نیز در داخل خود به وجود می آورند. یک حجم خنثی اضافه شده در ارتفاعات شرقی برای قرار دادن حمام های هتل استفاده می شود و برای ایجاد فضای چند منظوره هتل به طرف پشت بام می رود. این فضا منظره ای پانوراما از مناطق اطراف ایجاد می کند ، در حالی که از سطح خیابان پنهان مانده است. در الحاقات ساختمانی فریم های فلزی برای کاهش مرز بین داخل و خارج اضافه می شوند. این قاب ها ورودی گالری را مشخص می کنند و مرز بین گالری و کوچه لولاگر را شفاف می کنند. این فریم ها در نمای ساختمان برای افزایش نور و همچنین بهره بردن از چشم انداز بیرونی توسط میهمانان هتل به کار رفته است.

از آنجا که این بنا با گذشت سالها بدون استفاده از ساختمان باقی مانده است ، به سازه آن آسیب زیادی وارد شده است که باعث شده است تقویت سازه آن کاملاً پیچیده باشد. دیوارهای بتنی و تخته های بتنی پیوسته ، ستون ها و خرپاهای فلزی برای تقویت ساختار موجود اضافه شده اند. پروژه حنا تلاش کرد تا مردم را به مرکز تهران باز گرداند و آن ها را با ساختمان های متروکه مجددا آشنا سازد. لایه های جدید اضافه شده که محصول زمان خود است ، به ساختمان کمک می کند تا در حال حاضر و در آینده کاربران را در خود جای دهد و در عین حال جلوه ای از معماری تاریخی آن را نیز به نمایش بگذارد.