تالار بزرگ کرمانشاه | علی‌­اکبر صارمی ، جواد بنکدار

تابستان سال 1377 با جواد بنکدار دوست و همکار همیشگی‌­ام در طاق‌‎بستان کرمانشاه بودیم، برای من علاوه بر مرور خاطرات گذشته از این مکان، دیدن دوباره‎‌ی این شاهکار ظریف سنگ‎تراشی، لذّت‌بخش و هیجان­‌آور بود.
هنگام بازگشت در فرودگاه، درباره‌‎ی طرّاحی تالار کرمانشاه، که تازه قرارداد طرّاحی آن امضا شده بود، صحبت می­‌کردیم. دیدن طاق‎‌بستان و طرّاحی تالار جدید، فکر و ذکرمان را تسخیر کرده بود. روی صندلی‌­ها‌ی سالن انتظار فرودگاه چندین اسکیس اوّلیه کشیدیم و شروع به بحث و تغییر و تبدیل آنها کردیم. طرّاحی در مکانی که طاق‌‎بستان دو‌هزارساله در آنجا قرار دارد، کار آسانی نیست.

آخرین نتیجه‌­‌ای که به آن دست‌‎یافتیم این بود که مجموعه‌‎ی بناهای ما نیز شبیه صخره­‌ای سنگی باشد که گویی شیرین برای فرهاد تراشیده است. (به یادتان می­‌آورم که در افسانه‌­ها آمده است که فرهادِ کوه‌کن و مجسّمه‌­ساز، طاق‎بستان را برای شیرین تراشیده بود.) خلاصه پس از کروکی‌­های فراوان، جرح، تعدیل، بررسی احجام، ترکیب و جایگزینی عملکرد­ها، بالأخره نتیجه این شد که خود تالار به صورت مستقل کار کند، و بقیه‌‎ی مجموعه شامل سالن سینما و کتابخانه و بخش اداری و غیره در ساختمان دیگری مستقر شوند.
در عمل، فاصله‌‎ی این دو به صورت فضایی در آمد که با سرپوشیده‌­ای سبک و چادری پوشانده شده است و می‌­توانست دربرگیرنده‌‎ی فعّالیت­‌های گوناگون نمایشگاهی باشد. همچنین، کل مجموعه با دیواره­ا‌ی تو خالی و آزاد با انحنایی نرم به هم وصل شده، به طوری‎که از میدان ورودی به صورت توده‌­‌ای واحد، تراشیده شده از یک‌‎قطعه‎‌سنگ عظیم به نظر آید.