خانه مکعب آبی | استودیو کلوان

قرار گیری کولاژ گونه ی حجمهای ساده و خطوط مستقیم در کنار هم به مثابه تکه های ناهمگون و براساس ساخت و ساز جدید در بافتهای ارزشمند کردستان و تلاش برای ایجاد یک الگوی مناسب امروزی. استفاده از سنگهای کوههای منطقه و نفوذ آن به قسمتهایی از بنا که از درون کاملا قابل رویت باشد. نه بعنوان یک عنصر دکوراتیو که بعنوان یک ماده که حاوی تاریخ و خاطره ی جمعی قومی است که بخش قابل توجهی از تنوع فرهنگی ایران است. در واقع می خواستیم خانه ی مکعب آبی بخشی از خانه های قدیمی را که همیشه در بکگراوند (پس زمينه) هستند با خود به پیش زمینه بیاورد. در واقع سنگ برای ما یک ماتریال نیست بلکه حضور گذشته است. دیگر به زشتی و زیباییش فکر نمی کنیم.

استفاده از سیمان بعنوان یک ماده ارزان و سریع و ناجور در معماری امروز کردستان بر روی سنگ. تلنبار اکنون روی گذشته. یک روزمرگی بر روی خاطرات. تنها روی هم چون دو وجه ناهمگون در یک زمان. یک همزمانی ناجور و خود متناقض و در نهایت تلاش برای رسیدن به یک زبان مشخص و متشنج چون یک آینه در برابر اکنون. مکعب آبی یک ناگهان. جایی برای نفس کشیدن از دل روزهای تکراری. بهانه ای برای ادامه دادن که ساز خودش را می سازند. در حالیکه مکعب آبی و فضای تهی راوی دلتنگیها و جهان درون خودم هستند؛ سنگ، سیمان و چوب روایتگر جهان بیرونند. خانه ی شماره دو، حاصل ارتباط جهان منِ معمار، مردم و جهان فواد (کارفرما) است. روایت یک توافق در یک سکوت ابدی است. روایتگر دلتنگیهایی که از درون رو به بیرون سربرآورده اند و کنار هم جاخوش کرده اند در سکوت مطلق.

به قول موراکامی۱: خاطرات مثل مواد سوختی هستند که می سوزانیم تا زنده بمانیم. خانه مکعب آبی برایم همین بود. قدم هایی اولیه برای مصرف خاطرات. فقط برای اینکه بتوانم دوام بیاورم؛ رنج را. مکان تلاقی معماری و رنج است. نشانی ست از، ازدست دادن ها. نه آن جای خالی در نقشه بود و نه آن مکعب آبی. اینکه می گویم به مهندسی ربطی ندارد به لحظه ها مربوط است. لحظه های از دست دادن و نبودن. دیگر نمی توانم به زیبایی آنطور فکر کنم که باید. حالا در معماری دنبال چیزی می گردم که فقط بهانه ای فراهم کند برای زندگی که باز به قول موراکامی: از جایی به بعد چیزی جز فرایند مداوم از دست دادنها نیست. در مکعب آبی بخش عظیمی از آنچه که در معماری آموخته بودم را از دست دادم. در عوض دلیلی شد برای ادامه دادن. یک جاودانگی. این را شاید الان کسی نفهمد ولی سالها بعد از نبودنم، وقتی چشم در مقابل مکعب آبی قرار می گیرد؛ یاد من می افتد. برای من اما همانطور که گفتم؛ رنج مداوم است. خانه ی مکعب آبی زمانی متولد می شود که من دیگر نباشم. شاید سالها بعد، شاید هم همین فردا.