آپارتمان مسکونی پیچک | دفتر معماری سپیدار

ماشینی شدن و پیشرفت صنعت، باعث شده در شهرهای شلوغ، خانه های محل سکونت به باکس های فلزی بی روح تبدیل شوند و روزنه های کوچک تنها ارتباط درون و برون پروژه باشند. از سوی دیگر تنها جداره های مشترک آپارتمان های شهری، دو و یا گاها سه جداره هستند و این با ماهیت خانه های دارای حیاط و فضای باز وسیع مغایرت دارد.
در سفارش پروژه مذکور، ابتدا از ما خواسته شد تا آپارتمانی با کاربری مسکونی در هفت طبقه به صورت تیپ طبقات برای فروش طراحی گردد و سفارش دهنده هیچ ذهنیت دیگری را به تیم انتقال نداد.
فارغ از دیگر جزئیات صورت مساله پروژه، به بررسی “کانتکست” و “اتمسفر” محله مورد نظر پرداختیم و متوجه شدیم دو خصوصیت مهم در این سایت و منطقه وجود دارد:

1- در گذشته نه چندان دور در این منطقه، باغ های سبز و پرآب شهر مشهد جاری بوده است و این در هم تنیدگی باغ و خانه هنوز هم در کوچه پس کوچه های منطقه قابل مشاهده است.
2- اغلب ساکنین و متقاضیان سکونت در منطقه بالای 50 سال هستند.

با بررسی و مطالعت صورت گرفته به این نتیجه رسیدیم باید نگاه عمیق تری به زندگی ملال آور و بی کیفیت آپارتمانی داشته باشیم و با این نگاه آسیب شناسی، سوالاتی را طرح کردیم: 

1- آیا نیاز هست به گذشته محله و سایت (باغ و خانه) برگردیم؟
2- آیا مساحت و کیفیت فضاهای عمومی (سبزینگی و مشاعات) به زندگی آپارتمانی کمک می کند؟
3- آیا سن ساکنین حدود 50 ساله تاثیری در طراحی ما خواهد گذاشت؟
4- آیا می توانیم تعریف جدیدی برای پوسته ی ساختمان در ارتباط با شهر ایجاد کنیم؟

با توجه به مطالعات انجام شده به این نتیجه رسیدیم که “فضای نیمه باز” (تراس) صرفا نمی تواند کیفیت فضایی ایجاد کند و ما نیازمند ایجاد نوعی “فعالیت اجباری” برای اوقات فراغت ساکنین هستیم و از این رو تمام عرض زمین را در بخش آفتاب گیر نما به پرورش گل و گیاه اختصاص دادیم تا توسط اهالی خانه رسیدگی و مراقبت شود و به نوعی، یک فعالیت روزانه برای ساکنین خلق کردیم.

با توجه به تابش شدید آفتاب سالیانه در اقلیم شهر مشهد، نیز پوسته دومی جهت کنترل آن به صورت سکانس هایی متفاوت در طبقات، در جهت تعامل بهتر بنا با کوچه (لبه شهری) را فراهم کردیم. بنابراین ابتدا و انتهای پلان (شمال و جنوب) با تراس هایی سبز، با هوای آزاد درگیر شدند و مرز میان شهر و نمای پروژه را با دیوار محدود نکرده و با ایجاد فضای نیمه باز “سیالیت فضایی” به وجود آوردیم . در طراحی پلان و نما نیز از خانواده های با فرم منحنی استفاده کردیم و این نماد  پوسته هایی هستند که با پاره شدن و لغزش از بیرون به داخل پلان کشیده میشوند و “حس خیال” و “سیال بودن” را القا می کنند. در طراحی پوسته ی شهری سعی کردیم نگاه ” پاکت حجمی” داشته باشیم و با درهم تنیدگی پوسته های سیال، “ژن” متفاوتی از نمای شهری نییی به وجود بیاوریم. 

نام پروژه نیز “پیچک” استعاره ای از رشد، در هم تنیدگی و سیالیت زندگی در کنار فضای سبز را القا می کند و برخاسته از باغ های قدیم منطقه ناصرخسرو مشهد می باشد.

در ادامه سعی شد با رویکرد احترام به طبیعت، از زوائد در طراحی  پرهییز گردد و همه عناصر در اوج مینیمالیسم بودن به کار گرفته شود و در طراحی فضاهای داخلی نیز این رویکرد تزریق شد.

ناگفته نماند تکنیک های بسیار مدرن در بخش نما و طراحی داخلی ساخت پروژه استفاده گردید.