رستوران کاشی بیاض | دفتر معماری کانی سواران

هزارتوی ناتمام

پروژه واقع در محله زعفرانیه تهران و در مجتمع پالادیوم  است. قوانین معمول در مجتمع های تجاری با مرزبندی های مشخص و محدودیت های از پیش تعیین شده معمولا تیم طراحی را دچار عمل زدگی و نگاهی مضاعف و اجباری  به مباحث تکنیکال می کند. در چنین شرایطی اگر قوانین و محدودیت ها بهانه طراحی شوند مسیر و روند آن بدون شک نتیجه چندان قابل تاملی نخواهد داشت ولی اگر نگاه و روند طراحی نقدی  به شرایط موجود باشد این روند به ایجاد راهی برای تفکر و نگاهی جسورانه تر به شرایط موجود می شود.

و از آنجا که این پروژه در دسته پروژه های بازسازی قرار می‌گیرد و این قبیل پروژه ها بعضا از قوانینی  نا نوشته و حتی پیش بینی نشده پیروی می کنند و بالطبع برای اینکه روند طراحی و اجرا کمتر به مشکلات تکنیکال برخورد کند مستلزم شناخت از آنیم که هر آنچه در گذشته اتفاق افتاده مطلع باشیم  و گاهی این پروسه شناخت تا پایان مرحله اجرا ادامه پیدا می کند. با علم به اینکه تقریبا هیچ آگاهی از لایه های گذشته که در سقف، کف و دیوار نداریم کار را شروع می کنیم.

پروژه در پلان تلاش می کند ادبیات کنجکاو گونه ایی را با محیط و مخاطب خود برقرار کند و بعد از گذر از راهروی خودخواسته مخاطب را وارد فضایی می کند که در بین لایه هایی صلب از بتن و فلز محیط را تجربه کند. در سناریویی که از مقطع به نمایش در می آید این اتفاق بسیار متفاوت تر است، در مقطع لایه های صلب با جداکردن خود از پلان فقط نامی از صلابت را به دوش می کشند و بالعکس اتفاقی که در پلان می افتد تلاش دارد تمام کنجکاوی مختومه به یافت مسیر را به کنجکاوی برای یافت چهره کند، در مقطع نمایش حرکت و جریان در فضا به واسطه عدم اتصال به زمینه و پلان  به عنوان عاملی برای به نمایش گذاشتن حضور و سیالیت است ولی همچنان آن روحیه کنجکاوگونه ایی که برای شناخت محیط در پلان اتفاق می افتاد در مقطع به شکل دیگری همچنان پابرجاست. لایه ها فضاهایی را به سه گانه باز، نیمه باز و بسته تعریف کرده اند و اگر چه در گذر از بین لایه ها بیشتر فعل نادیده شدن در حال اجراست. لایه ها شخصیت فضا را در ارتباطی بی اتصال و کاملا معلق با پلان شکل می دهند و این تعامل ناپیوسته دائمی سناریو های بی پایانی را در فضا شکل می دهد.