ساختمان مسکونی امیریه | احمد پویامنش

شهرک قدس قم از جمله مناطق شهری است که تقابل نگرش های سنتی ومدرن و همچنین القای حس تفاخر نماهای کلاسیک بیش از دیگر مناطق شهر به چشم می آید. ایجاد الگوی مناسب از معماری ایرانی در شهرکی که کارفرمایان میل به نماهای کلاسیک رومی داشتند می توانست کمک شایانی در تغییر نگرش فرهنگی اجتماعی ساکنین به معماری داشته باشد.
معماری ای که درمیان محدودیت های اقتصادی و ضوابط های شهرداری، نظام مهندسی و مسائل فرهنگی اجتماعی، خواسته های کارفرما، بافت منطقه و دیگرمحدودیت ها با معماری روز دنیا و دانش درونی هم دیالوگ و تعامل داشته باشد.

از مسائل پیش روی ما ایجاد رابطه بین ویژگی های خانه های سنتی و ساختارهای مدرن بود. نمای خارجی خیابان از مصالح و اشکال مختلف بدون هیچ گونه هماهنگی و انسجام تشکیل شده بود که بر اهمیت طراحی یک نمای هماهنگ تأکید می کرد، ساختمانی که بتواند نور کافی و تهویه ی مناسب فراهم کند و دید مزاحم به فضاهای داخلی را به حداقل برساند.
پروژه مسکونی ۶ طبقه امیریه متعلق به پدری و مادری است که در تکاپوی خلق فضایی بودند برای دور هم جمع کردن پسرانشان و زندگی جمعی در آپارتمان.

مجزا بودن حریم خصوصی و عمومی در پلان با الهام از معماری ایرانی از نیاز های اصلی خانواده و برخورداری ساختمان از نمای آجری از توصیه های مهم ساکنین بود و همچنین مشخص نشدن تراس ها و محو شدن آن در طرحی یکپارچه در نما بدلیل حفظ حریم و امنیت بصری .بنابراین روابط جز و کل فرم های مکعبی ۱٫۴۰*۱٫۴۰ که شبکه مدولار را تعریف می کردند از رابطه افراد خانواده که متشکل از یک کل (پدر) و زیرمجموعه افراد خانواده (پسران) که هر کدام هم دارای خانواده هستند تشکیل شد و کثرتی از مکعب ها در قابی واحد منظم شده اند که برخی پیش آمده و برخی حفره و برخی بازشوهای نما هستند و ریتم چوبها که چشم بیننده را بسوی دریچه بی نهایت بسمت آسمان هدایت خواهد کرد و نما به شکل یک فیلد طراحی شد تا طبق خواست ساکنین قابلیت افزایش طبقه در آینده را داشته باشد .

در نمای پشت برای تقویت ارتباط با بیرون از پنجره های عمودی بلند استفاده شد و همچنین برای رعایت ضوابط اشراف تا ارتفاع ۱٫۷۵ از فلاورباکس با متریال فلز وچوب استفاده شد