ویلای 1028 | دفتر معماری کانی سواران

خواسته از نگاه گذر، صلب و خواسته از نگاه نهر شفاف، کنتراستی در نگاه به گذر و نهر که پیشانی بنا را شکل می دهد.

دید و ندید ،باران و نسیم  کلید واژه هایی بودند که استخوان بندی اصلی بنا را شکل دادند

و بنا را فروتنانه در محل رشد دادند.  همان مقدار خواستی از دیده نشدن در نمای سمت گذر (نمای شمالی) بود که از دیده شدن و دیدن از سمت نهر . (نمای جنوبی)

بنا از هسته مرکزی که خواستگاهی برای زیستنی مشترک بین طبیعت، ساختمان و انسان بود رشد خود را آغاز کرد

و این برساختن هرگز موجب نشد که طبیعت و ساختمان مرزی برای یکدیگر موجب شوند، تنها مرز های موجود در شرق و غرب بنا نه برای جدایی از طبیعت و بلکه برای ماندن در طبیعت به وجود آمد، مرزهایی که اقلیم به آن دیکته کرده بود.

توسعه و رشد بنا از درون به برون به شکلی تکامل پیدا می کرد که کاملا مطابق با برنامه بود،

برنامه ایی برای یک زندگی ایی در کنشی موقت و دائم و خانه ایی در دید و ندید که انگیخته ایی قابل دفاع را از جانب طراح و ساکنان آینده به وجود می آورد .

برنامه تعریف شد برای این پروژه نه تنها  بنایی را موجب می شدکه صرفا پاسخگو به نیاز های مطرح شده در برنامه باشد بلکه بدون هیچ عِبایی فرم سازمان یافته به برنامه را در محله به مرحله بودگی می رساند.

بنا تماماً در برآورده کردن مسائل مطرح شده در برنامه رشد و تکامل پیدا کرده بود ولی با این رویکرد که هرآنچه قراراست باشدولی

هرگزدچار عملگرایی و عمل زده گی نشود.

هدف آن بود علاوه بر اینکه پایبند به برنامه باشیم ولی عناصری را تعریف کنیم که نشان های خود را در گرو خصیصه های خود نمایان سازند و بیهوده گویی نکنند و

با کمترین کلمات بهترین شعر را بسراییم

 و در ستایش همجواری با محله، اقلیم و ساکنان آن  به زیستن ادامه دهد.

این ویلا تمرینی برای احترام به بستر ولی با رویکردی معاصر بود، تمرینی برای میانه روی در برنامه و فرم ولی با بیشترین تلاش برای به حداقل رساندن کلمات.