رستوران حستوران | مهندسان مشاور طرح و معماری پرگار

این پروژه بر فضایی با متراژ ۱۲۰۰ مترمربع قرار گرفته است. با توجه به گفته طراحان این پروژه تلاشی بود بر خلق فضایی “بی زمان و بی مکان” که در عین حال اشاره ای مستقیم به خاطرات فردی افراد خواهد داشت. با در نظر گرفتن این موضوع روند کار با شناخت زمان و مکان از دیدگاه فرد ایرانی شروع شد. شخص ایرانی هموراه در عرصه جغرافیایی، تاریخی، فرهنگی و زیبایی شناختی خود معتبر، خلاق و هنرمند شناخته شده است.

این خلق مبتکرانه همواره در تهاجم، تعریف مجدد مرزها و معیشتی ناپایدار صورت گرفته است، تاثیر پذیرفته و تاثیرگذار بوده و توانسته از چین تا آفریقا را در دوران های گوناگون تغذیه کند و منجر شد تا امروزه با اصطلاح هایی چون معماری ایرانی، اسلامی، بومی، اقلیمی، تاریخی و… روبرو شده و مردمی که میل دارند تا روی هر چیزی نامگذاری کرده و برایش دسته ای مشخص کنند.
سعی بر عدم نامگذاری فضا به واسطه ی کاربران همزمان با درک تمامی آن با حواس مختلف طراحان را به “همه و هیچ” رساند. حس تمامی داشته های فرهنگی، تجربیات فردی و جمعی، فهم معیارهای زیبایی شناختی و چیزهایی که فرد به عنوان عامل ژنتیکی دارد که دریابد اما توان بیانش را نداشته و در درون خود باقی بگذارد.

در مسیر دستیابی به هدف، خلق بسیار کند ولی یکباره صورت پذیرفت. عناصر اصلی در طراحی و دکوراسیون این رستوران به واسطه ی “همه و هیچ” “بدون زمان و مکان” محک زده شد و در راستای رسیدن به اهداف اصلی، هنرمندانی که در اجزاء، درک درستی از مفهوم کلی داشتند طراحان را همراهی کردند. طراحان اشاره می کنند که امروز در نگاه افرادی که به این فضا می آیند نزدیکی و شوق دیده می شود اما در میان هیاهوی جمعیت، نگاه دگرگونه ای که به خلق این فضا داشتند با آن ها تنها می ماند.

تجربه حضور با «فضای انتظار» آغاز گشته، فضایی تاریک و صلب در قالب گالری هنری کوچک جهت نمایش آثار هنرمندان ایرانی. نور صبحگاهی در میان برگ های فلزی درختانِ فضای «حیاط خانه»، برای افراد یادآوری تجربه ورود به حیاط مرکزی از دالانی تاریک است. «مهمان خانه» همانند تجربه ی گفتگوها و گذران لحظات درکنار یکدیگر می باشد. «منطقه ی خاص نشین» با حیاطی اختصاصی، کنجی است با تمامی نورها و رنگها و خاطرات و «حیاط» بازمانده ای از صدا و هیاهوی کودکی است در کنار حوض فیروزه ای.