خانه اردیبهشت | مهندسان مشاور فرم

خانه اردیبهشت در یکی از محله های قدیمی شهر اصفهان (عباس آباد)، جایی که در گذشته محل باغات عباس آباد بوده واقع شده است که مادی های اصلی شهر نیز از آن عبور می کنند. یکی از این مادی ها ، مادی فرشادی است که همجوار پروژه بوده و اگرچه این روزها به دلیل خشکی زاینده رود آبی در آن جاری نیست اما هنوز حاشیه سبز و درختان اطراف آن کیفیت و منظر مناسبی را برای پروژه فراهم می آورد. از اینرو به منظور هماهنگی طرح و بستر سعی شده است پویایی محور مادی در فضای پروژه تداوم یافته و فضاهای سبز بیرونی به درون پروژه نفوذ کند. حاصل این حرکت علاوه بر نفوذ نور و سبزینگی در فضاهای داخلی، حجمی یکپارچه و پیوسته-از ورودی تا بام خانه – است. متاسفانه خانه های سنتی در اصفهان به دلیل رشد بی رویه شهرنشینی و عطش نوگرایی موجود در جامعه، در معرض نابودی می باشد. خانه اردیبهشت می کوشد با بهره گیری از الگوی حیاط خانه های سنتی اصفهان (همچون حیاط درونی، گودال باغچه، نارنجستان و…) که به خوبی جوابگوی زندگی و نیازهای ساکنین بومی و مذهبی خود بوده اند و همچنین با درنظر گرفتن تمایل مردم به نوگرایی، بستری را برای ساکنین خود فراهم سازد که هم یادآور خاطرات خوش گذشته و تجربه حضور در خانه های قدیم باشد و هم متناسب با سبک زندگی و نیازهای جدید.

از سویی دیگر ساکنین این منطقه غالبا از مالکین قدیمی و اصیل با ذائقه ای سنتی و قدیمی هستند. بنابراین در پاسخ به روحیات سنتی و مذهبی ساکنین منطقه، از چند حیاط در ترازهای ارتفاعی مختلف استفاده شده است تا علاوه بر نفوذ نور، سبزینه، آب و آسمان به داخل توده ساختمان، محرمیت ساکنین خانه در حیاط ها نیز فراهم گردد. در پایین ترین تراز، گودال باغچه با تک درخت سرو درون آن قرار گرفته است و پیرامون آن فضاهای متنوعی همچون آلاچیق، فضاهای خدماتی و سالن مهمانی قرار گرفته است و با این سازماندهی بر خلاف خانه های معمول شهر (تفکیک متداول 60% و 40%)، امکان بهره مندی از تمام عرصه فراهم شده است.
چند حیاطه بودن این خانه امکان حرکت در لایه های مختلف تا رسیدن به قلب خانه را فراهم می سازد. این گونه نفوذ پذیری ویژگی معماری اصفهان در گذشته بوده است. نفوذ و پیوستگی فضا ضمن تامین محرمیت، حس تعلق خاطر در فضاهایی چون گودال باغچه و نارنجستان را تشدید می سازد. فضاهایی که در خاطره جمعی ساکنین سنتی و مذهبی این منطقه حسی کاملا آشنا است. هرچند این روز ها تمایلات “اصیل بودن” در این مناطق نیز در کالبد معماری رومی و گاه تزئینات باسمه ای جستجو می گردد، معماری این بنا می کوشد با بستر کالبدی و اجتماعی اش هماهنگ باشد. گویی “اصفهانی” است. اصفهانی زود آشنا و دیرجوش است. پروژه نیز به تدریج آشکار می شود و با سلسله مراتبی پیوسته مشاهده و درک می شود.

پوسته ای مشبک و آجری مستقل از سازه به منظور سبک شدن بصری نما، ایجاد محرمیت و سایه روشنی مطلوب در برابر پنجره های وسیع رو به مادی قرار گرفته است تا کیفیت متنوعی از نور طبیعی در طول روز و فصل های مختلف را برای ساکنین فراهم سازد.
در سازماندهی فضاهای داخلی نیز عنصر پله به صورت پیوسته حول فضاهای تهی شکل گرفته و حرکت در کلیه فضاها را امکان پذیر می سازد.
سازه پروژه بتنی با سقف تیرچه بلوک و تاسیسات آن موتورخانه مرکزی با چیلر می باشد.