خانه آگنج | دفتر معماری وارتا

ایده و توسعه طراحی

در بافت و راستای موجود با دانه‌های بی‌هویتی بسیاری که هیچ‌گونه هویتی از لحاظ شهری و معماری نداشتند مواجه بودیم. هویت گم شده ی معماری استهبان را در لایه‌های تاریخی معدود باقی‌مانده در جداره‌های خسته شهر جستجو کردیم تا قبای ساختمان خود کنیم. از دیرباز مبای ظاهری این شهر با پوششی چون آجر رفاقتی جداناشدنی داشته است.

موضوع اصلی در پی پاسخ به مساله‌ی دخیل کردن راز و رمزهای نهفته‌ی تاریخی برای بازگو کردن روایتی نو بود و از سویی یافتن راه حلی برای چگونگی ارتباط مستقیم / غیر مستقیم فضای خانه با معبر، محیط آبشار و پارک عمومی و شلوغ بود.

حجم توده‌ی آجری را بر سطح قرار دادیم، و مسیر عبور (کوچه) را از زیر توده‌ی خود موازیِ مسیر آبشار و به سمت باغ عبور دادیم. این کوچه‌ داخلی خط اتصال بیرون به درون را شکل داد و مسیری برای دسترسی ها به بخش‌های خصوصی و عمومی شکل گرفت. در طراحی حجم اصلی خانه در صدد به‌وجود آمدن ارتباطی ظریف میان درون‌گرایی و برون‌گرایی بودیم. هسته ی خود را به لحاظ کارکرد به تقسیمی چون صلب و نیمه صلب_شفاف و نیمه شفاف تبدیل کردیم. توده‌ی تقسیم شده‌ی خود را به آجر زدودیم؛ آجری که در هر مکان به فراخور موقعیت و شکل هندسی ساختمان شکلی نو به خود گرفت.

چرخش تراس و حائل شده بر ساختمان نقطه ی عطف این خانه برای ما بود، به نوعی تجربه ی حضور در میانه ی آبشار و آسمان را برای ساکنین امکان پذیر کرد، فضایی خصوصی و بدون مشرف با وجود حظی بصری از محیط پیرامون خود.

با چرخاندن بازشوها به سمت چشم اندازی سبزتر و در ضلع شرقی رو به آبشار امکان ایجاد بهره بردن از جریان زندگی متکی بر اصواتی چون صدای طبیعت و آب فراهم کردیم  مجددا ارتباطی ظریف میان درون و برون بوجود آمد.

برای داشتن خانه، بنایی در تعامل و گفتگو با بافتف جهت دستیابی به نیاز های خود و حفظ تناسبات در رفاقت با بستر، جهت ایجاد تعلق خاطر و تجمیع خاطرات تاریخی شهر طراحی کردیم.