خانه آمانکای، دفتر معماری دی فرنا
موقعیت: مکزیک، وییا د آلوارس
معماران اصلی: ماتیا دی فرنّا مولر، ماریانا د لا مورا پادییا، خوان جراردو گواردا آویلا
تیم طراحی: ماریانا د لا مورا پادییا
طراحی داخلی: برونو تالر
مساحت: ۴۷۵ متر مربع
خانه آمانکای با آرامش خود را نمایان میکند. پلههای سنگی از میان پوشش گیاهی بالا میروند و ریتم ورود را مشخص میکنند. اطراف فضا دعوت به پیشروی آهسته میکند. در سمت راست، یک درخت بلند و پرشاخ و برگ حضور خود را حسپذیر میکند؛ در طرف مقابل، یک حجم عمودی به نظر پاسخ میدهد و تعادلی آرام را حفظ میکند. معماری بهروشنی خود را نشان میدهد، اما راهی ملایمتر برای حضور در سایه و میان گیاهان پیدا میکند. از بیرون، حجم به صورت یک توالی افقی دیده میشود. یک نوار بتن نمایان از تمام طول نما عبور میکند و همراه با سقف، طبقه بالایی را قاببندی میکند انگار که بین دو صفحه قرار گرفته است. آن خط تنها یک تکیهگاه نیست؛ بلکه شامل گلدانهای بزرگی است که در طول جلوخانه امتداد دارند و خط سازهای را با پوشش گیاهی تکرار میکنند. گویی خانه بخشی از زمینی که اشغال کرده را بازمیگرداند. این حرکت محکم است اما خشک نیست. در داخل، نخستین توقف با پلهها مشخص میشود. پلهها از فولاد و چوب ساخته شدهاند و با حالتی تقریباً مجسمهوار در فضا شناورند.
در زیر آن، یک حوضچه سنگی آزاد اصرار دارد آنچه در بیرون رخ میدهد را به درون بکشاند. یک پنجره دوطبقه نمای بیرونی پوشش گیاهی را قاب میکند و به نظر میرسد گیاهان وارد فضا میشوند، به آرامی پخش شده و به طور ملایم در میان انعکاسها فیلتر میشوند. نور در طول ساعات تغییر میکند، سایههای نامنظم میاندازد، بافتها را روی دیوارها آشکار میکند و سبزی برگها را روی سطوح خاکستری و زبر فیلتر میکند. متریالها به طور کلی، شخصیت درونگرای خانه را تقویت میکنند: بتن صیقلی، سنگ و فولاد ساختار و جو فضا را شکل میدهند، در حالی که چوب — که در درها، سقفها و مبلمان به کار رفته — بدون ایجاد تضاد، نرمی میبخشد. همه چیز در یک پالت خنثی و تکرنگ باقی میماند که آنچه تغییر میکند را برجسته میکند: پوشش گیاهی، نور و هوایی که بین حیاطها جریان دارد. در قسمت پشت، یک حیاط فضاهای مشترک را سامان میدهد. آشپزخانه و تراس کاملاً به بیرون متصلاند و تنها چند پله کافی است تا تراس حالتی صمیمیتر پیدا کند بدون اینکه از فضا جدا شود. همه چیز توسط پوشش گیاهی دربر گرفته شده است: یک سد زنده که جایگزین دیوار شده و امکان دیدن فضاها را فراهم میکند اما خود دیده نمیشود. طبقه بالا که خصوصیتر است، شامل اتاقخوابها میشود. در اینجا، صمیمیت با حضور مداوم رنگ سبز که از هر پنجره و تراس عبور میکند، همزیستی دارد. اتاقها مستقیماً به حیاطها یا تراسها باز میشوند و ارتباط با محیط پیرامون را تقویت میکنند. طبیعت هر جا که بتواند وارد میشود و خانه با آن مخالفتی ندارد. خانه آمانکای استوار ایستاده و حجمهای خود را در گفتگویی جذاب با سایت به نمایش میگذارد. این حضور محکم و مشخص، جایگاه خود را بدون نیاز به پوشش دادن تثبیت میکند و با صداقت، شخصیت و معماری خود را نشان میدهد.
