مجتمع مسکونی روشنا | رامین سبزقبایی

موقعیت ویژه بنا، تنها محدود به دسترسی سریع به مجموعه­ ای از شریان­ های اصلی شهر از قلب محله ­ای آرام در مرکز شهر که به سرعت در حال پوست اندازی و نوسازی است، نمی ­شود. بلکه از محور مورب معبر نسبت به محور زمین و ضابطه خاص طرح تفصیلی در مورد خط لبه ساختمان در ضلع شمالی که متشکل از چند شکست هندسی بی ­قاعده است، نیز متاثر شده است. چیزی که این بار استثنائا برامده از خاستگاه طراحی شهری بود و معماری بنا را چه از حیث وجه بیرونی و چه کیفیت عملکردی فضاهای داخلی تحت ­الشعاع قرار می داد. بر این مبنا، در این پروژه، مهمترین ماموریت معماری، تبدیل این تهدید هندسی به فرصت بود. در معماری این ساختمان کوشیده شد به نحوی تطبیق پلان و فرم صورت بگیرد تا فراموش شود این حجم از پیش، تولد بی­ قاعده خود را آغاز کرده است. فرایند تولید فرم، با استفاده از شکست ­های تحمیلی لبه و شکل دادن به فضاهای بالکن به عنوان تورفتگی های نما آغاز شد.

برای کاستن از اغتشاش بصری تولید شده از جانب دستور نقشه اولیه، تولید یک حجم وحدت ­بخش سفید رنگ در میان توده آجری تداوم یافته از حیاط به طرفین نما، مد نظر قرار گرفت. با امکاناتی که پنجره­ های بزرگ در ضلع شمالی ایجاد می­ کنند، فرصتی برای ایجاد پرده ­ای از ورق­ های استرچ متال در قالب لوورهای عمودی فلزی ایجاد شد تا با کمک آن ریتم یکنواخت تکثیری طبقه به طبقه پنجره ها از بین رفته و امکانی برای ایجاد حریم از زوایای جانبی به قسمت­ هایی که پنجره­ های عریض­ تر دارند فراهم شود. سطحی توری مانند که در همنشینی با گیاهان همیشه سبزی چون خیزران از داخل به بیرون نیز، چشم ­اندازی متفاوت ایجاد می کند.

حجم سفید در نمای طبقات کامل شده و در حیاط­ ها و همکف و پیلوت، آجر قزاقی با رنگ قرمز روشن و ملایم با متریالی مناسب با کف و دیوار حیاط ترکیب می ­شود. در نهایت رنگ خاکستری در قالب بتن اکسپوز در حیاط­ ها و پرسلان­ های قطع بزرگ و یکدست در پیلوت و پارکینگ، به ترکیب معنادار و هماهنگ فضاهای مشاع و نما می ­انجامد.

در داخل، آنچه مهم است ایجاد فضای عمومی و خصوصی در مورد فضاهای نشیمن و پذیرایی بود که با هندسه طولی واحدها هم جور در می­ آمد. با استفاده از رنگ های گرم و روشن و هماهنگ در کف و کمدها و کابینت ­ها، در کنار حذف زواید در اجزای این المان­ ها، رویکرد کمینه­ گرایی تفکر مدرن تلطیف می ­شود تا بدون از بین بردن وجه اصلی هویتی ساختمان که همانا هارمونی است، فضا را برای سکونت خانواده ایرانی، بدون تقلا برای خودنمایی و تفاخر، معاصر و امروزی کند؛ و این کافیست.