ساختمان مسکونی ناز | دفتر معماری و منظر پایدار ( بهراد تندروی ، سیامک خاکسار )

ایده طراحی
دروغ چرا؟ تصمیم گرفتیم دیگر دروغ نگوییم.
ساختمان از ابتدا ساختار سادهای داشت؛ اصولاً هم قرار بود همین باشد؛ چرا که فارغ از آن بودیم کانسپتی سورئال را به اجبار به آن نسبت دهیم یا در پایانکار، کانسپت و مفهومی خوشایندِ جامعه برایش بیافرینیم!
پتانسیل سایت، کوچهای است که روبرو و در آکس زمین قرار دارد و محور دیدی ایجاد میکند که از بالادست، نما کاملاً تخت (Flat) دیده میشود؛ فرصتی که میشد روی آن نقاشی بزرگی کشید و آن را نمایش داد. از سوی دیگر محدودیتهایی که ضوابط شهرداری و خواستههای مالکین به ویژه در آپارتمانهای کوچک تحمیل میکند، ما را بر آن داشت تا به جای مقابله با آن و نمایشِ کاذبِ بازی حجمی در عمق بسیار محدود، نما را کاملاً دوبعدی درنظر بگیریم. بدینترتیب از یک سو پلان داخلی کیفیت فضایی خود را حفظ کرده و تحت تأثیر حجمسازی در نما قرار نگرفته است، و از سوی دیگر تابلوی متمایزی در نمای ساختمان به فضای شهری اهدا شده است؛ با این فرض برای نمایش اثری هنری درقالب نمایی شهری، آثار چه کسی میتواند بهتر از “موندریان” الهام بخش باشد؟
از آن گذشته میخواستیم ساختمان خاص، سفید و تمیز باشد تا در میان انبوهِ تودههای قهوهای و خاکستری و کثیف و فرسوده، جلوهنمایی کند. اینگونه بود که بخش عمدهی نما که پلان فشردهی واحدها پشت آن قرار دارد، با ترکیبی از خطوط مستقیم و سطوح مستطیلی شکل گرفت؛ دو متریال سنگ سفید و فلز تیره، کنتراست خوبی برای این اثر شهری ایجاد کرد. در مقیاس خرد نیز همچنان مجموعهای از آثار هنری را میتوان دید؛ اما اینبار دستِ طبیعت است که تابلوهای یکپارچهی سنگی را نقش زده است.

در قسمت پایین این “تابلوی شهری”، طبقهی همکف با بیشترین عقبنشینیِ ممکن نسبت به گذر شهری، در قالبی متفاوت، همچنان این نقش را ادامه میدهد و همزمان دعوتکننده است و پرجاذبه برای رهگذران؛ در فضای داخلی نیز تنها بهدنبال ایجاد یک فضای متناسب و یک پلان درست و کارکردی بودیم؛ چیزی که این روزها در عرصهی ساخت و ساز شهری بهندرت دیده میشود. هرچه نزدیکتر شویم به بنا، چه در داخل و چه در نما، جزئیات و ریزهکاریهای بیشتری جلب توجه میکنند، از بافت و متریال گرفته تا دیتیلهای اتصال و نصب. خلاصه گوییم که فقط و فقط به دنبال ارائهی پلان و فضای درست بودیم، نه کمتر و نه بیشتر!