دکان اسکاچ | سمیرا عبودی

تعریف معماری ایرانی با پذیرش یک اصل ساده ممکن می شود: پذیرش اینکه معماری ما هیچ گاه در تقید کارکردی خاص محدود نبوده و تنوع کارکرد از یک سو و انطباق آن با نیاز کاربر، پیشران سرامدی این معماری در ادوار است. این مهم البته با اقدام معمار، توان آن را دارد تا جنبه های متعالی خود در زیبایی و بیان هویت را نیز بازیافته و در نهان ذهن ما به یادگار بماند. این پیوند میان اجزای در تالقی کارکرد های گونه گون، متن.ع معماری ایرانی و تجربه زیسته ما در آن و از آن بیش از پیش متظاهر است.

تاق در بازار ایرانی نمونه ای از این تجربه زیسته حاضر در نهان خانه ذهن ماست که دیالکتیکی میان فضا و حض به صر را برقرار ساخته و راهنمایی است تا معمار امروز به نغزترین شکل ممکن آن را به کار بندد.
هرچند نقطه آغاز طراحی ما از تنازع مفهومی میان “دکان” یا “فروشگاه” آغاز گردید اما با توجه به بستر طرح و محل شکل گیری پروزه، به دکان و مفهوم آن ختم شد. به بیانی دیگر این تنازع برای بقای مفاهیم سنتی و امروزی آن ها، بذر طراحی ما را نیز در خاک بیان هویت کاشت.
ما در این طرح با استمساک جستن از هویت زیسته خویش در ارکان هویتی _ اقتصادی، هدف ارتقا پیوند میان اثر و مخاطب آن را نیز دنبال نموده ایم.

استفاده ازتاق های نتقاطع که یاد اور حجره های بازار و نشانی از وفاداری بی قید و شرط طرح به اصول معماری سنتی ما داشته است در کیفیات بصری نیز از رنگ تا تسلسل مراتب معماری نیز عیان است. باید ابراز داشت “اسکاچ دکان”، رنگ را ابزار نمی بیند بلکه رنگ در آن بیانی دارد. رنگی که از خاک معماری خشتی ما سر براورده با سبز که همچون یاقوتی در میان رنگ های تزیینی درخشیده، امتزاج یافته و الجرم بر نهان انسان می نشیند.
نکته دیگر در پیوند هویت با طرح در مراتب فضایی آن نهفته است; جایی که از بیرونی ترین عرصه، تمام اصول دعوت کنندگی و پذیرندگی را رعایت نموده است و هنگامی که به میان دکان می رسد وجه “عرضه” را نمایان کرده و نهایتا در پستوی انتهایی به مثابه یک محل امنف به سکون و آرامش می رسد.