آپارتمان مسکونی کنج واگرا | دفتر معماری سپیدار

سفارش این اثر، در ابتدا با یک درخواست متضاد “سه گانه” توسط کارفرما به دفتر ما مراجعه شد. سفارش‌دهنده تشریح کرد که یک آپارتمان برای زندگی خودش، پسرش، و دخترش نیاز دارد و در ادامه تاکید داشت که حدود دو و یا سه دهه قبل آن‌ها در خانه‌های نیمه ویلایی “حیاط‌دار” زندگی کرده‌اند.
پس از بررسی‌های اولیه خواسته‌های کارفرما و زمینه (context) پروژه متوجه شدیم که سه ویژگی مهم در این خواسته نهفته است:
1- “همسایگی” سه نسل (پدر، پسر و دختر، نوه‌ها)
2- وجود یک پارک جنگلی خطی مقابل پروژه
3- هندسه سایت بسیار نامنظم و دارای کنج‌هایی با زوایای مختلف
در ادامه سعی کردیم چند “دیاگرام فضایی” (Spatial diagram) و “ساختاری” (Structural diagram) مختص به پروژه طراحی کنیم. فضاهای عمومی و خصوصی را به صورت شمالی و جنوبی جدا کردیم و فضاهای خواب را از هیاهوی پارک دور کردیم. “پاکت فضایی” (Space Pocket) پروژه را در سه نوع فضای نیمه باز دیدیم که شامل: تراس‌های نشیمن، تراس‌های اتاق خواب و تراس‌های آشپزخانه است.
رابطه‌ی یک اثر معماری با زمینه‌ی شهری (لایه های کالبدی و معنایی زندگی روزانه اهالی شهر)، می‌تواند تداعی‌کننده اثری با اصالت (originality) در ذهن مخاطب باشد. ژن‌های هندسی نهفته در ارکان تشکیل دهنده‌ی شهر و منطقه (کوچه، خیابان، مراکز محله و …)، سرخط‌های بسیار مناسبی برای ایده‌ی یک اثر بوده و همزیستی خوبی میان “اثر جدید معماری” و “مردم” بوجود می‌آورد.
سه لایه تاثیر گذار که در مرحله شناخت و تحلیل مساله در این پروژه شناسایی شدند:
– تار و پود غیرشطرنجی بافت شهری و محلی
– هندسه و انرژی‌های سایت با کنج‌های حاده و خاص
– مناظری با زوایای متعدد در یک پاکت حجمی
هم‌پوشانی این لایه‌ها منجر به شکل‌گیری نوعی از “پاکت حجمی” شد که سعی داشته سه لایه‌ی مذکور را در دل خود جای دهد و نظام‌های فضایی دسترسی، عملکرد و تقسیم‌بندی، بر اساس آن شکل بگیرند.
در مهم‌ترین برش پاکت فضایی، بزرگترین تراس را در “کنج”پروژه تعبیه کردیم تا نمادی از ایوان خانه های قدیم ساکنین جدید باشد.
در واقع ایده ی اصلی این پاکت فضایی برگرفته از” ایوان ” خانه های قدیم در بافت منطقه بوده است . ناگفته نماند جهت‌گیری این تراس‌ها در کنج، با توجه به مواجهه با آفتاب و پارک در طول ساخت اسکلت ساختمان چندین مرتبه توسط پدر و دختر تغییر کرد و بر اساس طبع هر خانواده، جهت گیری، طراحی شد.
حد میان خانه و آپارتمان همیشه به عنوان چالش اصلی طراحی در سکونت‌گاه‌ها محسوب می‌شود. قاب‌های متعدد و با حس و حال متفاوت در این اثر معماری باعث شده که حس و حال‌های مختلفی(atmosphere) در هر طبقه برای سه نسل کاربر ( پدر، پسر و دختر) بوجود بیاید.
در داخل پروژه سعی شد، فضاهای بسته در میان فضاهای نیمه باز (تراس)، خلوص خود را حفظ کند تا طبیعت بکر به عنوان منظر اصلی ساکنین از دریچه های شفاف (شیشه) و نیمه شفاف (فخر و مدین) عمل کند.
پیام این اثر معماری، از یک سو عدم قطع ارتباط مخاطب با گذشته‌ی خود و از سوی دیگر، ارتباط حداکثری با طبیعت در عین رعایت موارد اقلیمی می‌باشد.