خانه ی سفید نانسی | مهیار جمشیدی

خواسته‌های کارفرما از ابتدا در این پروژه جابه‌جایی لکه‌های اصلی ساختمان، تغییر حس و ماهیت فضا‌های واحد بود. به طور مثال تغییر در مکان حمام که فضای زیادی از آشپزخانه موجود (نشیمن) را گرفته بود. تمامی خواسته‌های کارفرما کاملاً آگاهانه و با درک درست فضا بود، ما تنها از دید خود به آنها نگاه کرده و سعی در برآورده شدن تمام خواسته‌ها کردیم.
یکی از مشکلات اصلی واحد، وجود راهرویی کوتاه و طویل در ابتدای ورودی آپارتمان بود. اضلاع موازی این راهرو در سرویس مهمان و پنجره‌ی نورگیر ساختمان بودند‌. در امتداد آن فضایی با عرض کم وجود داشت که در وضع موجود، میز نهارخوری را برای پر کردن در کنج آن فضا گذاشته بودند که خیلی قابل استفاده نبود و در عین حال بر طول این راهروی دوست نداشتنی افزوده بود.
این موضوع و تناسبات کلی پلان واحد باعث شد که به دنبال ایده‌ی آشپزخانه‌ی خطی برویم. این آشپزخانه تعداد بیشتری کابینت به ما می‌داد، همزمان عرض کم آپارتمان را کمتر نمی‌کرد و بسیار کارا و مشرف به نورگیر ساختمان بود. همچنین نورپردازی خطی نیز مکملی بر این آرایش بود. به این صورت خانه دارای ۲ سالن و یک آشپزخانه کامل شد و در نهایت به اصطلاح کارفرما، خانه، خانه ‌شد.

حمام چرخید و راهروی بی‌مصرف پیش روی آن حذف شد. حمام به طور اختصاصی برای اتاق خواب در نظر شد تا بر امکانات آپارتمان بیافزاید و کاربری آن را اصلاح کند. آرایش خطی حمام، حداکثر امکان استفاده‌ی مفید را از فضای اتاق خواب به ما می‌داد.
در انتهای اتاق خواب، بالکنی - در حقیقت انباری - موجود بود که نظرمان را به خود جلب کرد و در نهایت به اتاق لباس و پنجره‌ای جدید تبدیل شد. راهروی موجود روبروی در حمام، وظیفه‌ی انتقال جریان هوای ایجاد شده را تا حدودی بر عهده داشت که پس از حذف آن، سیستمی جداگانه برای تهویه هوا ایجاد شد.
آپارتمان ۶۵ متری که ۱۵ متر فضای بلا استفاده داشت، امروزه تماماً مفید است و فضاها همگی با ارتباطی درست کنار هم جانمایی شدند. تلاش ما در تخریب حداقلی و کارایی حداکثری بود. ما تنها به خانه شدن این پروژه توجه داشتیم، نه ظاهرسازی و تجملات. هر فضایی می‌تواند بهترین خود باشد، اگر به درستی درک شود .