ویلای ناتل | استودیو معماری محمد خاوریان

مناطق شمالی ایران به دلایل متنوع گردشگری و نزدیکی به کلانشهری چون تهران، هرساله میزبان تعداد زیادی از فرهنگ های بومی و گردشگران داخلی می باشد. این شهرها تنوع اجتماعی و تفریحی مختلفی را در آخر هفته ها تجربه می کنند و تعداد زیادی از خانه های ویلایی که برای این منظور ساخته شده اند با معماری بومی مطابقت ندارند و برای الگوهای محلی رقیب می شوند. در زمینه این مناطق ، پیشینه و هویت مشخصی وجود ندارد و ترجیحات مهاجران تأثیر زیادی در شکل گیری آنها داشته است.

کارفرمای این پروژه از سنین جوانی از منطقه ای با فرهنگ درونگرا و سنتی به تهران مهاجرت کرده بود و گرایش سنتی داشت. وی دو قطعه زمین مجاور را در روستا خریداری کرد و تصمیم گرفت این دو را با هم ترکیب کند و یک ویلا را در مرکز بنا کند.
سوابق ذهنی درون گرا مشتری در تقابل با زمینه برون گرا مناطق شمالی کشور مهمترین چالش بود. ترکیب این دو بایکدیگر یک کانسپتی متناقض ایجاد کرده بود. طراحان می خواستند ویلا خود را به عنوان نماینده الگوی اقلیمی و اجتماعی زمینه برون گرا بودن خود بیان کند و همزمان به نیازهای ساکنان درونگرا سنتی خود پاسخ دهد.

بنابراین این تضاد به موضوع اصلی طراحی در این پروژه تبدیل شد. یکی دیگر از چالش های موجود در پروژه، محدودیت بودجه بود که طراحان با آن مواجه بودند. با قرار دادن این لایه ها، روند تصمیم گیری شروع شد و و طراحان سرانجام تصمیم گرفتند الگویی برای این خانواده ارائه دهند که همزمان ویژگیهای درونگرا و برونگرا را به نمایش گذاشت و کاملاً از ویلاهای همجوار خود جدا شد. بر اساس این الگوی و بودجه کم مشتری ، طراحان پیشنهاد کردند که ویلا در یکی از دو قطعه زمین ساخته شود و دیگری اگر در طی فرآیند ایجاد محدودیت مالی به فروش برسد.

در نهایت استراتژی پروژه ایجاد ویلایی نسبتا بسته و از لحاظ بصری محدود در یکی از زمین ها بود، قطعه دیگر زمین نیز به باغ تبدیل شد که بخشی از پروژه را به مرکز خود منتقل می کرد. همچنین یک فضای نیمه باز را برای فعالیتهای فضای باز محصور شده از منظره همسایه تا حیاط و بدون استفاده از دیوارهای بلند بنا به درخواست مشتری ایجاد می کند. در این پروژه طراحان سعی کردند تا یک الگویی مبتنی بر سبک زندگی مشتری و بودجه محدود ایجاد کنند.