ویلا نهشت | دفتر طراحی معماری میانه

در حومه شهرمشهد زمینی وجود دارد به اندازه ۱۰۰۰مترمربع که باید اماده شود برای سکونت .این زمین های مرسوم به باغ در داخل شهرک هایی داخل بیابان هستند و هیچ گونه عوارضی در زمین ان هارا تهدید نمیکند و توسط چهار دیوار محصور شده است.

یعنی بنا برای شرایط محیطی خاصی ساخته نمی شود و حضور بنا در ان جا دلیلی جز این که ان زمین قطعه ای است خالی و میتوان ساختمانی در ان ساخت ندارد.در حالی که این زمین ها با عنوان زمینی  باغ گونه و باغ ویلا فروخته می شود و صاحبان ان نیز به سبب همین خارج شهر بودن و شاید هوای مطبوع تر به انتظار باغ و باغ ویلاعه خود هستن و یکی از این صاحبان به دفتر ما مراجعه کرد تا برای او باغ ویلایی طراحی کنیم.

در اولین مواجه ما با این زمین ، متوجه این موضوع شدیم که این قطعه زمین فقط نام باغ را یدک میکشد و هیچ گونه فرصتی از لحاظ زمین شناختی را نمی توان در ان یافت تا معماری بتواند سوار بر ان بشود و فرصت استفاده از باغ را ایجاد کند.

در واقع این زمین مانند همه زمین های داخل شهر بود . از سه طرف توسط ساختمان های دیگر احاطه شده بود ودیوار پیرامونی مرز بین ان ها بود .یعنی اگر اپارتمانی هم در انجا شروع به ساخت میکرد چیز بی جایی نبود و ساختار ان شهرک و ابعاد زمین ها بیشتر مناسب ساخت خانه هایی بود در یک منطقه شهری .

و حال ما باید در ساختاری که نزدیک به ساختار مسکونی و شهری است باغ ویلایی طراحی میکردیم.و  باید موضع خود و عینک خود را در مواجه با این زمینه با وجهی دوگانه  انتخاب کنیم.یعنی ارزوعه باغ ویلا شدن  در واقعیت ساختار شهری و مسکونی .

در مواجه  با این دوگانه، تصمیم گرفتیم ما نیز دوگانه برخود کنیم یعنی سعی کردیم به موقعیتی میانی دست پیدا کنیم و انتخاب کردیم در جایی میان باغ شدن و خانه ماندن قرار بگیریم  تا بتوانیم هم به ساختار زمین پاسخ بدهیم و هم به انتظارات کارفرما .

برای رسیدن به این موقعیت میانی تصمیم گرفتیم دو مرجع خود را ظاهر کنیم و ویژگی های ان هارا بررسی کنیم تا بتوانیم بین این دو موضوع باغ بودن و خانه بودن حرکت کنیم .معیار ما از باغ رابطه کوشک ها به عنوان نماینده ویلا با اطرافش بود و معیار ما از خانه نیز خانه هایی با ساختار حیاط مرکزی بود .در ادامه سعی کردیم ساختار هرکدام را برای رسیدن به ساختار ان یکی تغییر بدهیم یعنی گونه حیاط مرکزی را برداشته و سعی کردیم ساختار اصلی ان را شکسته تا بتوانیم به گونه کوشک برسیم و تمرین کردیم تا کشف کنیم در چه حالتی این ساختار میتواند بیشترین شباهت را به کوشک با همان تناسبات پیدا کند و سپس همین روش را بر روی ساختار باغ و کوشکش انجام دادیم تا به ساختار خانه برسیم .

این شکوندن ساختار ها برای رسیدن گونه ای به گونه دیگر باعث می شود به ما فرصتی بدهد تا بتوانیم موقعیت میانی را انتخاب کنیم.درواقع اگر شکوندن هدف دار چیزی درک شود میتوان به اجزاع اصلی ان ساختار اگاه شد و ان زمان است که می توان موقعیتی غیر موقعیت خود ان چیز ولی در نسبت با ان چیز انتخاب کرد .

حال ما به دو دیاگرام رسیدیم که هر کدام زاییده شده از ساختار مستقل دیگری است .و برای رسیدن به موقعیت میانی که هدفمان است این دو دیاگرام را روی هم انداختیم و به  راه حل توده گذاری برای رسیدن به موقعیت میانی دست یافتیم.

این موجود سوم شبیه به  بعلاوه ای است که چهار حیاط در دل خود ایجاد میکند .که این حیاط ها به ارث رسیده از خانه است و ان توده بعلاوه شکل به ارث رسیده از کوشک ها .بعد از کشف کردن  این موجود سوم دوباره به دیاگرام موقعیت میانی برمیگردیم و تمام عناصر معماری این اثر را در راستاعه رسیدن به این موقعیت قرار میدهیم .یعنی عناصر دیوار ها ،سقف ها ، کف ها ،بازشو ها ، متریال ها  و همچنین برخوردی المان گونه برای ایجاد تلنگری بصری برای تاکید بر این موقعیت

 برای این سکانس اخر این گونه می توانم بنویسم:

دیوار هارا زخیم کردیم و سنگی  و در دل ان ها بازشوهای وسیع قرار دادیم تا بتوانیم در موقعیت میانی از سنگینی و سبکی قرار گیریم.سقف هارا گسترده و با اختلاف سطح بر روی این دیواره های زخیم و غار گونه معلق ساختیم  تا تعلیق ما را از مرز خارج کند و زخامت سنگی مارا درون مرز بیاورد.وسعی کردیم کف ها را از داخل به بیرون و از بیرون به داخل حرکت دهیم تا مرز ها غیر قطعی تر شود .و بازشو ها را رو به حیاط ها باز کردیم تا حیاط های نیمه باز و نیمه بسته ما موقعیتی میانی را برای داخل بنای ما ایجاد کند و قرار گرفتن دو بازشو وسیع روبرو هم تا  پذیراییمان را تبدیل به یادواره ای از کوشک سنتی کند .

متریال ها از بیرون به داخل امده اند و از داخل به بیرون تا دوباره و چند باره تاکیدی بر موقعیت میانی باشد ودر نهایت این بعلاوه را غیر هم سطح دیدیم که بتوانیم این دوگانه را بهتر سازماندهی کنیم و به انتظار المان گونه خود از اثر برسیم.