بیان مسئله: تحولات حوزة فناوری اطلاعات تغییراتی بنیادین در بستر طراحی جمعی ایجاد کرده است. جمیع این تغییراتْ پارادایم جدیدی را تحتِ تحول رهیافت شبکه شکل داده که در پیِ آن درک فردی و عمومی از عمل طراحی جمعی متحول شده است. در چنین شرایطی، طراحی‌ای با برهم‌کنش دست‌کم دو شبکة هم‌زمان شکل گرفته که در آن مطالعة کیفیت مذاکرات کنشگران و نحوة کنش امری ضروری است.
هدف پژوهش: هدف این پژوهش تبیین تأثیر هم‌کنش شبکه‌ها بر روند طراحی جمعی با تعریف (1) کنشگران، (2) مذاکرات شبکة هم‌طراحان و (3) ردیابی مسیر کنشگری است، و در این مسیر در جست‌وجوی پاسخ به مسئلة «چگونگی تأثیر رهیافت شبکه بر کنش طراحان در روند طراحی معماری» است.
روش پژوهش: این پژوهش، با روش‌شناسی کیفیِ مبتنی بر نظریة کنشگر-شبکه، به مطالعة کنشگران طراحی جمعی می‌پردازد. از این رو، ابتدا با مطالعة متون، مقوله‌های تأثیرگذار بر مذاکرات شبکه تبیین و سپس، با قیاس میان دو سناریو اجرایی، روند کنشگری در طراحی جمعی مشخص شده است. بدین ترتیب، پژوهش حاضر از منظر نتایج، کاربردی است و با اتخاذ راهبرد استدلال منطقی در قبال داده‌های کیفی درصدد پاسخ به پرسش خود است.
نتیجه‌گیری: نظریة کنشگر-شبکه، با تغییر نقش طراح، بستری مناسب برای ردیابی کنشگران انسانی و غیرانسانی ایجاد می‌کند. در این مسیر، شبکة هم‌طراحان با محوریت چهار مقولة دیگرپذیری، نقدپذیری، باور مشترک و اشتراک‌گذاری قابل تبیین است. علاوه بر آن، تحلیل دو سناریو اجرایی نشان می‌دهد که با پذیرشِ کنشگر جدیدْ روند طراحی در مسیری چرخشی میان پیوندهای شبکه تکامل می‌یابد و تیم‌ها آزادی عمل بیشتری دارند. ویژگی پویایی لحظه‌ای در روند طراحی مشهود است و با پیوستن گرهِ جدیدْ شبکه‌ای جدید شکل می‌گیرد و روند طراحی همانند چرخه‌ای درونی با پیوندهای درهم‌آمیخته ایجاد می‌شود. در نهایت، رهیافت شبکه با ایجاد تغییرات نه‌تنها در سطح تکنیکی منشأ اثر است بلکه، به‌مثابة پارادایمی جدید، الگوی طراحی را متحول می‌کند و بهره‌مندی از آن سبب تسهیل خوانش پیچیدگی‌های روند طراحی می‌شود.

نقش رهیافت شبکه بر تعامل کنشگرانِ طراحی جمعی اصل مقاله 597 k