مرکز فرهنگی روزا بونور | معماری مدال

ساختمان قدیمی که در دهه ۱۹۷۰ ساخته شد و میزبان کنسرواتوار سابق فونتنای-او-رز بود، دیگر با استانداردهای مدرن در زمینه دسترسی‌پذیری، ایمنی و راحتی مطابقت نداشت. تیم مدیریت شهری تصمیم گرفت که بخشی از این مکان را به دفاتر اداری و بخش دیگر را به فضای فرهنگی و اجتماعی برای ساکنان و انجمن‌های شهر اختصاص دهد. مطالعات و نظارت بر کارهای بازسازی به مونیک باستوس، معمار ارشد در معماری مودال سپرده شد. او بر بازآفرینی ساختمان و اتصال مجدد آن به بافت شهری، به‌ویژه ارتباط با خیابان‌های اطراف و توپوگرافی سایت، تمرکز کرد.

این ساختمان در دامنه‌های شهر، در زمینی با شیب تند و با اختلاف ارتفاعی نزدیک به ۶ متر بین دو خیابان مرزی قرار دارد. نمای اصلی آن که تقریباً از خیابان غیرقابل مشاهده بود، پیش‌تر به یک میدان مرتفع بلااستفاده باز می‌شد که تنها از طریق یک رمپ ماشین‌روی شیب‌دار قابل دسترسی بود.

برای حل چالش‌های مربوط به دیدپذیری و دسترسی‌پذیری، مونیک باستوس یک میکروساختار طراحی کرد که شامل آسانسور جدید است و به‌عنوان یک نشانه شهری در فضا عمل می‌کند. او با الهام از واژگان معماری خانه‌های قرن نوزدهم محله، طراحی جزئیات را با رنگ‌ها و بافت‌های متنوع انجام داد که تضادی از صاف و زبر، مات و براق، خام و پالایش‌شده را ایجاد می‌کند. فرم‌های ترکیب‌شده از تراس‌های منحنی‌شکل در یک طرح پلکانی، بر تأکید عمودی ساختمان افزوده و حضور تأسیسات فرهنگی را برجسته می‌کند. نمای آسانسور از فلز سبز کم‌رنگ ساخته شده و یک تابلوی نورپردازی‌شده و برش‌لیزری دارد. پایه ساختمان نیز با سنگ بازسازی شده و حجم شفت آسانسور با آجرهای مات و لعاب‌دار در تنالیته قرمز آجری پوشیده شده که در تضاد با رنگ‌های پاستلی فلز و بتن قرار دارد.

طراحی منظر خارجی این پروژه را تکمیل می‌کند. میدان بالایی کاملاً بازطراحی شده و شامل باغ‌های کوچک و میدان‌های سنگ‌فرش‌شده با درزهای گیاه‌دار است که در اطراف آن‌ها نیمکت‌های بتنی بلندی قرار گرفته است. پنجره‌های قدیمی ساختمان با پنجره‌هایی با قاب چوبی جایگزین شدند و نمای ساختمان نیز بازسازی شد.

در داخل ساختمان، فضاها برای اتاق‌های اجتماعی و یک سالن چندمنظوره بزرگ برای نمایشگاه‌ها و رویدادهای فرهنگی بازطراحی شدند. دیوارهای این سالن با پنل‌های چوبی آکوستیک پوشیده شده‌اند که کمدهای ذخیره‌سازی توکار و یک میز پذیرش متحرک و قابل‌حمل را در خود پنهان می‌کنند. نیمکت‌های چرخ‌دار نیز انعطاف‌پذیری فضا را افزایش می‌دهند؛ چرا که می‌توان آن‌ها را در طاقچه‌ها ذخیره کرد یا در اتاق جابه‌جا نمود.