بر پنج و نیم متری | حسین رحمانی، پوریا فرخی

پروژه ای 50 سال ساخت، که در بافت مسکونی سازمانی و در همسایگی با دیگر واحدهای یکسان، در یک بسط افقی و تیپیکال قرار دارد که در نگاه اول به دلیل یک بافت ناهمگن و عدم کیفیت بصری، از ارزش چندانی برخوردار نبود.

 در ابتدا با انتخاب متریال آجر به دلیل وجه تمایز آن نسبت به محیط پیرامون و ظرفیت انعطاف پذیری در اجرای الگوهای مختلف به سبب تاثیر پذیری چیدمان که شامل برجسته سازی و تولید سایه نسبت به چرخش نور خورشید در زوایای تابش طلوع تا غروب خورشید است، این امکان فراهم آمد تا در ساعتات مختلف، تغییراتی را در نما شاهد باشیم و در عین حال متاثر از این امر و رنگ آجر انتخابی، تصویری متمایز و در عین حال متوازع را در بافت پدید آوریم.

دو دیوار موازی با یکدیگر به دلیل ایجاد حریم بصری منزل نسبت به کوچه و تولید فضایی شبه حیاط خلوت است و تغییر زاویه و شکست دیوار پیرامونی امکان تولید فضایی درون فضای دیگر را فراهم آورد، باغچه ای در حداقل فضا که خود به بخشی از نمای ساختمان بدل شد.

در نهایت بنا از دیدگاه بصری سعی بر تقویت خطوط افقی را دارد که این امر بر مقیاس غیر متعارف ساختمان تاکید میکند، با این حال عناصر متصل به نما، رنگ خنثی به خود گرفته و خطوط عمودی را تقویت می کنند.