ساختمان سوشو-کان، شرکت معماری تاکناکا
موقعیت: ژاپن، کیوتو
معماران ارشد: ماساتاکا ناکامورا، مای یاناگیدا، ماساشی سوزوکی
مجری پروژه: شرکت Takenaka
مشاور نورپردازی: Daiko Lighting Design
مدیریت ساخت: شرکت Yasui Architects & Engineers
مساحت: 3778 مترمربع
عکس: تایزو فروکاوا
اتمام پروژه: 2024
ساختمان آموزشی جدید دانشگاه هنر کیوتو که در سوی دیگر پردیس اصلی و در امتداد جاده شیراکاوا – یکی از شریان‌های اصلی شمال به جنوب کیوتو – قرار دارد، به کسب‌وکارهای محلی و مناطق مسکونی بسیاری دسترسی دارد. ساختمان «سوشو-کان» با هدف جان بخشیدن به دانشکده تازه‌تأسیس این دانشگاه طراحی شده است. این ساختمان میزبان برنامه آموزش هنر در دوره چهارساله است و بستری فراهم می‌کند تا دانشجویان در کنار یکدیگر و اعضای هیئت علمی، در محیطی پویا به مطالعه بپردازند و خاطرات و حس تعلق خود را در آن ثبت کنند.
از نگاه معماران، ایده‌ی جان بخشیدن به این ساختمان آموزشی جدید از تعاملات زنده و خلاقانه‌ی دانشجویان در فضاهای باز پردیس پیشین الهام گرفته است؛ فضاهایی مانند پله‌های بیرونی منتهی به کلاس‌ها، سایه‌روشن‌های نزدیک به ورودی‌ها، و طاقچه‌های کوچکی که به‌طور طبیعی به نقاط ملاقات تبدیل شده‌اند. در طراحی این ساختمان چهارطبقه، مفهوم پیوستگی فضایی و ایجاد ارتباط با محیط بیرونی دنبال شده تا احساس اجتماع و گسترش چشم‌انداز، خاطرات زندگی دانشگاهی را در دل این فضا نهادینه کند و تجربه‌ای ماندگار برای دانشجویان رقم بزند.
لایه‌های شرقی ساختمان شامل فضاهای عمومی هستند که برای تقویت برخوردهای خودجوش و ایجاد حس ارتباط و تعلق در میان دانشجویان طراحی شده‌اند. در قلب این ساختمان، آتریومی چهارطبقه با نورگیر سقفی از بلوک‌های شیشه‌ای قرار دارد که دیوارهای آجری داخلی و خارجی را به هم متصل می‌کند. این آتریوم به‌عنوان محور اصلی گردش دانشجویان عمل کرده و نور طبیعی ملایم و غیرمستقیمی را از نورگیر سقف به فضا وارد می‌کند. در فصل تابستان، هوای خنک از طبقات زیرزمین به سیستم تهویه کشیده می‌شود تا بار گرمایی خارجی کاهش یابد. در فصل‌های میانی سال نیز واحدهای تهویه در هر طبقه قابل خاموش شدن هستند تا هوای تازه وارد فضا شود. این طراحی نه‌تنها باعث ایجاد شفافیت بصری در آتریوم می‌شود، بلکه ارتباط با فضای بیرون را نیز تقویت می‌کند.
حجم‌های شمال‌شرقی ساختمان، به‌دلیل محدودیت‌های ضوابط شهری، به‌صورت پلکانی عقب‌نشینی کرده‌اند و تراس‌های کوچکی به وجود آورده‌اند که به‌عنوان فضاهای گذار بین داخل و خارج عمل می‌کنند. این تراس‌ها ارتباط با طبیعت را تقویت کرده و امکان گردهمایی‌های غیررسمی را فراهم می‌کنند. سایت پروژه همچنین به کوچه‌ای کوچک که عمود بر جاده شیراکاوا قرار دارد متصل می‌شود و این مسیر، ورودی خوش‌آمدگویی به فضای پارکینگ دوچرخه‌های زیرزمینی فراهم می‌آورد. این ساختمان کوچک دانشگاهی، با پیوند میان پردیس و طبیعت، لحظاتی از تعامل و حس اجتماعی را در تمام چهار سال زندگی دانشجویی ثبت می‌کند.
