طراحی داخلی رستوران هوک لانژ | زما آرکیتکس

همانطور که طراح اشاره می کند، معماری در میان هنرها، تمام جلوه های زمانیِ مکان را، آن طور که در فضا و در کلام تثبیت شده اند، حفظ می کند. معماری می تواند سرآغاز گفت و گو باشد. تفکیک میان دیدن فضا و فضایِ دیدن مرز باریکی دارد که نتیجه آن انسانی ترین کنشی است که می تواند زیر یک سقف رخ دهد.

هنرِ تجلی انسان در عرصه های عمومی و اهمیتش برای آغاز ارتباطات با فعالیت‌ گروه های خرد اجتماعی مثل خانواده، گروه های دوستی و … عجین شده است. آنچه که آن را “عرصه ی صمیمیت” می‌خوانیم و معماری در این عرصه های خرد همیشه مرکزیت داشته است.

ضرورت گفت و گو، دیدن و تجسم زیبایی موضوعی عمومی است که می بایست در تمامی عرصه های عمومی متجلی شود. در طراحی پروژه “هوک لانژ ” هدف اصلی تیم نیز طراحی فضایی بود که ” حضور ” به آن شکل بدهد. با نگریستن به هر کنج انعکاسی از خود یا انسانی دیگر را در نظر خود جاری یابند و عمق نگاه به عمق صمیمیت بیانجامد.

در این پروژه معماری به صورت بی طرفانه ای قدم برداشته است. اگر پروژه در پنج لایه مورد بررسی قرار گیرد، در دو بخش داخلی اش – فضای مسقف رستوران و بخش های آماده سازی – هیچ زاویه و گوشه ای وجود نخواهد داشت. آینه ها و سطوح رفلکت دار در بخش های داخلی چون واسطه ای نجیب و مهربان، هر نگاهی را به هدف اصلی می دهند. به عبارتی می توان گفت نگاه ها به گفت و گو ختم می شوند و گفت و گو‌ها به صمیمیت.

فرم و فضا ماهیت معماری می باشد و نور عنصر ضروری محسوب می شود. قسمت بیرونی رستوران تجربه صمیمیت رنگ و بویی وابسته به آب و خاک و ساحل و دریا دارد. نور بر “درخت زندگی” می تابد و صمیمیت می تواند قابی باشد که در سایه سار آن شکل می گیرد. ساحل و تجربه حضور در بازی رنگ ها، صدای دلنشین دریا و خنکای آبی که پای عریان صمیمیت را نوازش می کند انعکاسی است از انوار انسان، صمیمیت و دریا.