ساختمان نفت آزما پژوه | دایا استودیو

فضای بینابین” در نگاه من ، یک “مرز” مکان مند و زمان مند است. آن جا که به واسطه ی مکان دار شدن، هستیِ زمانی و امکان تاریخ مندی histoicality می یابد که منظور از آن نه تاریخ به معنای تقویم گذر روزها که به تعبیر هایدگر، “تقویم وجودی تاریخیدن” و به معنای روی دادن است. اینگونه در این فضا با امکان قرارگیری و زمان مندی، رویداد شکل می گیرد و ابژه هستی می یابد. از آنجا که امتداد extensio ، عامل سازنده ی هستیِ ابژه است و شکل و حرکت وجوهی از امتداد هستند، این شی ممتد res extensa با امتداد و حرکت یا میل به آن می تواند خود عامل رهایی از تعلیق یا آزاد کردن مکان مندی اش شود.
به این ترتیب فضای بینابین بخشی از یک کل نیست. هستی مستقل یافته و به آنجا می رسد که هرچند با کل در ارتباط باشد ولی خودآگاهانه اتصالش را با آن محکم نکند.

بر این اساس در سینما، فیلم ” گام معلق لک لک “( The Suspended Step of the Stork) به روایت ” تئو آنجلوپلوس” برای من معنای نزدیکی می یابد. داستانی که در یک شهر مرزیِ یونان تصویر شده است. فضایی که در آن تعداد بی‌شماری از پناهندگان سرگردان و در تلاش برای گذر از مرزهای مختلف اند و این با بیان استادانه ی آنجلوپلوس در حرکت آرام زمان و نماهایی باز و بلند، تعریف می شود.
در طراحی ساختمان شرکت نفت آزما پژوه واقع در پارک فناوری پردیس نیز فضای بینابین ایده ی محوری پروژه بوده است و دسترسی به درون و ارتباطات به جهت امنیت و هویت مستقل، در فضایی بینابین و مرزی تعریف شده است که هندسه ی نمادین برگرفته از ترکیبات شیمیایی عناصر و بیانگر عملکرد داخلی فضا ( فضای اداری و آزمایشگاهی برای تولیدات نفتی ) بر ایده و ساختار آن، تاکید کرده است.