خانه باغ میان | دفتر معماری بام

فرد بازنشسته ای را تصور کنید که پس از سال ها زندگی در سازمان های اداری و پشت میز نشستن، حالا می خواهد چشمانش را بر روی زندگی شهری ببندد، قیچی اش را به دست گرفته و انگوری را که خودش کاشته است را بو کند. سرپناه او خانه ای در دل روستایی محروم و تقریباً دورافتاده کویری در حوالی شهر اصفهان است. همه چیز برهنه و ساده است. بنابراین، جایی برای تظاهر وجود ندارد. خانه او پناهگاهی برای دیدن و سکوت است. دیدن حرکات سریع پرندگان که روی دیوار می نشینند و شنیدن سکوت رمزآلود کویر.

گاهی اوقات، آن چه که نباید ساخت مهمتر از چیزی است ساختهمی شود. در این خانه حیاطی وجود دارد که می تواند گواه خاموش بسیاری از خاطرات غیرمنتظره باشد. اکنون محیط ساخته شده در تعامل با طبیعت است نه در تضاد با آن. بخشی از آن و برای آن!

این پروژه حاصل جمع آوری برخی فضاهای کاربردی (شبیه حمام، اتاق نشیمن و …) حول یک فضای باز است. گرچه استفاده از حیاط یک راه حل اساسی برای معماری ایرانی است، اما اخیراً بسیاری از مردم از آن غفلت می کنند.طراحان سعی کرده اند از یک محتوای تاریخی (سوبژکتیویسم) به شکل امروزی (یک مکعب ساده) در بیاورند. از بیرون، تنها چیزی که می تواند در مورد این خانه جالب باشد، سادگی آن است. پلاستری تجربی که در محل پروژه ساخته شد، روی تمام دیوارهای بیرونی پاشیده شد تا ظاهری شبیه دیوارهای خشتی بدست آید. یک گچ سفید همچنین تمام دیوارهای داخلی را پوشانده تا بوم سفیدی برای قرار دادن برخی آثار هنری ایجاد کند.

ما معتقدیم که این پروژه می تواند به نحوی یک پروژه معماری در حوزه پایداری باشد، زیرا به دلیل کمبود بودجه (تقریباً 30000 دلار آمریکا) و دوری از شهرهای بزرگ، تصمیم گرفتیم از مصالح و کارگران محلی استفاده کنیم. بنابراین، ما به صورت تجربی برخی از تکنیک های ساختمانی جدید را در کنار تکنیک های قدیمی امتحان می کنیم. اکنون، کارگران محلی می توانند کاری را انجام دهند که قبل از این نمی توانستند انجام دهند. علاوه بر این، تمرکز ما استفاده از مصالح محلی مانند ماسه، سنگ، کاه و غیره بود.